رفتن به مطلب
AMIIIIR

منتخب اشعار مولانا

پست های پیشنهاد شده

با سلام 
در این بخش اشعار زیبایی که از مولانا دارید قرار بدید 

              مرغ باغ ملکوت

روزها فكر من اين است و همه شب سخنم

                                     كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم

 

از كجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

                                    به كجا مي روم ؟ آخر ننمايی وطنم

 

مانده ام سخت عجب كز چه سبب ساخت مرا

                                    يا چه بود است مراد وی از اين ساختنم

 

جان كه از عالم عِلوی است يقين می دانم

                                    رخت خود باز بر آنم كه همان جا فكنم

 

مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك

                                    دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

 

ای خوش آن روز كه پرواز كنم تا بر دوست

                                    به هوای سر كويش پر و بالی بزنم

 

كيست در گوش كه او می شنود آوازم

                                    يا كدام است سخن می نهد اندر دهنم

 

كيست در ديده كه از ديده برون می نگرد

                                    يا چه جان است نگويی كه منش پيرهنم

 

تا به تحقيق مرا منزل و ره ننمايی

                                    يكدم آرام نگيرم نفسی دم نزنم

 

می وصلم بچشان تا در زندان ابد

                                    از سر عربده مستانه به هم درشكنم

 

من به خود نامدم اين جا كه به خود باز روم

                                    آن كه آورد مرا باز برد در وطنم

 

تو مپندار كه من شعر به خود می گويم

                                    تا كه هشيارم و بيدار يكی دم نزنم

 

شمس تبريز اگر روی به من بنمايی

                                    والله اين قالب مردار به هم در شكنم

 

مولانا

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد


 


خورشید جان عاشقان در خلوت الله شد


 


روزیست اندر شب نهان ترکی میان هندوان


 


شب ترک تازی‌ها بکن کان ترک در خرگاه شد


 


گر بو بری زین روشنی آتش به خواب اندرزنی


 


کز شب روی و بندگی زهره حریف ماه شد


 


ما شب گریزان و دوان و اندر پی ما زنگیان


 


زیرا که ما بردیم زر تا پاسبان آگاه شد


 


ما شب روی آموخته صد پاسبان را سوخته


 


رخ‌ها چو شمع افروخته کان بیذق ما شاه شد


 


ای شاد آن فرخ رخی کو رخ بدان رخ آورد


 


ای کر و فر آن دلی کو سوی آن دلخواه شد


 


آن کیست اندر راه دل کو را نباشد آه دل


 


کار آن کسی دارد که او غرقابه آن آه شد


 


چون غرق دریا می‌شود دریاش بر سر می‌نهد


 


چون یوسف چاهی که او از چاه سوی جاه شد


 


گویند اصل آدمی خاکست و خاکی می‌شود


 


کی خاک گردد آن کسی کو خاک این درگاه شد


 


یک سان نماید کشت‌ها تا وقت خرمن دررسد


 


نیمیش مغز نغز شد وان نیم دیگر کاه شد


 


مولوی


به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم
نـــه از اینم نــه از آنم مــن از آن شهر کـلانم
نـــه پـــی زمــــر و قمــارم نه پی خمر و عقارم
نـــه خمیـــرم نــــه خمـــارم نــه چنینم نه چنانم
مـــن اگـــر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم
نه  ز خاکم  نه  ز آبم  نه  از  این  اهــــل  زمــــانم
خـــرد پـــوره  آدم  چـــه  خبـــر  دارد  از  ایــن  دم
کــــه مــن از جمــله عالــم به دو صد پرده نهانم
مشنـو این سخن از من و نه زین خاطر روشن
که از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم...
مولوی

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

هر ذره که در هوا و در هامونست
نیکو نگرش که همچو ما مجنونست  
هر ذره اگر خوش است اگر محزونست
سرگشته خورشید خوش بیچونست

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست
گنجست غم عشق ولی پنهانیست  
ویران کردم بدست خود خانه‌ی دل
چون دانستم که گنج در ویرانیست

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات
ماننده‌ی حاجیان به کعبه و به عرفات  
چه چسبیدی تو بر زمین چون گل تر
آخر حرکات شد کلید برکات 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
ترک من خراب شب گرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا کن
خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا
بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن
دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد
از برق این زمرد هی دفع اژدها کن
بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی
تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

 

 

این غزل را مولوی در بستر مرگ و خطاب به پسر کوچکش سلطان ولدسروده  این را میتوان آخرین شعر یا یکی از آخرین غزل های یکی از بزرگ ترین شعرای ادب فارسی دانست

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

خوش باش که هر که راز داند

داند که خوشی خوشی کشاند

شیرین چو شکر تو باش شاکر

شاکر هر دم شکر ستاند

شکر از شکرست آستین پر

تا بر سر شاکران فشاند

تلخش چو بنوشی و بخندی

در ذات تو تلخیی نماند

گویی که چگونه‌ام خوشم من

گویم ترشم دلت بماند

گوید که نهان مکن ولیکن

در گوشم گو که کس نداند

در گوش تو حلقه وفا نیست

گوش تو به گوش‌ها رساند

 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم
وانگه همه بت‌ها را در پیش تو بگدازم
صد نقش برانگیزم با روح درآمیزم
چون نقش تو را بینم در آتشش اندازم
تو ساقی خماری یا دشمن هشیاری
یا آنک کنی ویران هر خانه که می سازم
جان ریخته شد بر تو آمیخته شد با تو
چون بوی تو دارد جان جان را هله بنوازم
هر خون که ز من روید با خاک تو می گوید
با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم
در خانه آب و گل بی‌توست خراب این دل
یا خانه درآ جانا یا خانه بپردازم

مولانا

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

من ذره وخورشید لقائی تو مرا

 

بیمار غمم  عین  دوائیی  تو مرا

 

بی بال و  پراندر پی تو  می پرم

 

من کاه شدم چوکهربائی تو مرا

 

رباعیات 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

برای ارسال دیدگاه یک حساب کاربری ایجاد کنید یا وارد حساب خود شوید

برای اینکه بتوانید دیدگاهی ارسال کنید نیاز دارید که کاربر سایت شوید

ایجاد یک حساب کاربری

برای حساب کاربری جدید در سایت ما ثبت نام کنید. عضویت خیلی ساده است !

ثبت نام یک حساب کاربری جدید

ورود به حساب کاربری

دارای حساب کاربری هستید؟ از اینجا وارد شوید

ورود به حساب کاربری

×